نگفته های من

دلم خ گرفته، بغض مث سنگ تو گلومه.

مامانم هر وقت غصه میخوره اونقدر میخندومش که اصلا غصه هاش یادش میره بعد بهم میگه تو چقدر دلقکی دختر!!!!!

هیچوقت هیچکس درکم نکرد و نفهمید پشت این ظاهر آروم و خنده های الکی چ غوغایه.

اشکهای بیصدا!!!!!

کاریم نمیتونم بکنم واسش فقط یواشکی با غصه هاش غصه می خورم همین .

مثل الان که بیصدا گریه می کنم.!!!!!

نگفته های من...

ما آدمها یاد گرفتیم همیشه بهم حرفهای قشنگ بزنیم و هم رو نصیحت کنیم و از این حرفها.غافل اینکه ته دلمون یه چیز دیگس. میخوام بگم نصیحت کردن و حرفهای قشنگ زدن به دیگرانو بلد نیستم.اونقدرم ضعیفم که جراتشو ندارم از خودمم دفاع کنم. ولی می خوام بگم تجربه بهم نشون داده و ثابت کرده از اطرافیانمون بترسیم و ازشون دوری کنیم . آدم دوریی نیستم.قدر کسانیکه نسبت بهم لطف دارنو خیلی خوب می دونم و هیچ وقت از پشت بهشون خنجر نمی زنم. اونقدر بدی دیدم و سیلی خوردم که می دونم کی بده و کی خوب. سعی کردم امانت دار خوبی واسه دوستان خوبم باشم.می دونم این روزا آدم فروشی خیلی زیاد شده او نگفته های من...

یادت باشد انسانهایی هستند که دیوار بلندت را می بینند ولی به دنبال همان یک آجر لق میان دیوارت هستد که تو را فرو بریزند.... تا تورا انکار کنند... تا از رویت رد شوند...پس مراقب باش.... دست روزگار هلت میدهد ولی قرار نیست تو بیفتی اگر بی تاب نباشی و خودت را به آسمان گره زده باشی ٰ اوج می گیری... به همین سادگی پس..... تو خوب باش حتی اگر آدمهای اطرفت خوب نیستند... تو خوب باش حتی اگر همه از خوبیهایت سو استفاده کردند تو خوب باش دلت را بزرگ کن ناراحت این نباش که چرا جاده رفاقت با تو یک طرفه است شاد باش که چیزی کم نگذاشته ای و بدهکار خودت....رفاقتت و خدایت نیستی نگفته های من...